Waarom je grijpt naar chocolade als het tegenzit

Stress maakt hongerig. Althans, niet altijd meteen. Bij acute stress of een spannend moment eet je misschien juist minder. Ik krijg bijvoorbeeld weinig eten weg als ik een presentatie moet geven.

Bij de stress die dag in dag uit aanwezig is, werkt het anders. Die sluimerende druk, de volle agenda, de emoties die je wegstopt, houdt je cortisolspiegel continu verhoogd. En dat hormoon vertelt je lichaam: zoek energierijk voedsel. Suiker, vet, zout. Je lichaam doet gewoon wat het altijd heeft gedaan: overleven.

Chocolade of chips geven even rust. Ze activeren je beloningssysteem en zorgen voor een dopaminestoot. Dat gevoel van "even bijkomen" is echt, maar tijdelijk.

Wat veel mensen niet weten: ook streng diëten werkt als stressor. Je lichaam interpreteert schaarste als gevaar, produceert meer cortisol en verlangt nog harder naar calorierijk voedsel. Streng zijn met jezelf maakt het dus moeilijker, niet makkelijker.

De eerste stap naar verandering van je eetgedrag heeft te maken met loslaten. Wat als er geen eetregels zijn? Voel zelf maar het verschil: ik mag geen chocola — of — ik mag wel chocola, maar ik kies er nu niet voor omdat het me niet gaat helpen. Die twee zinnen voelen heel anders. De eerste schept druk. De tweede geeft ruimte. En in die ruimte begint echte verandering.