Jarenlang gebruikte ik eten om mijn emoties te reguleren. Als ik me verdrietig, gespannen of leeg voelde, zocht ik afleiding in eten. Even iets wat rust gaf. Even niet voelen. En iedere keer opnieuw sprak ik met mezelf af: morgen begin ik écht.

Geen snoep meer. Meer discipline. Soms hield ik dat een paar dagen vol. Soms een paar uur.

Tot ik moe was. Gefrustreerd. Of mezelf kwijt was in alles wat moest. En ik tóch weer met chocola of chips op de bank eindigde.

Niet omdat ik niet wist wat gezond was. Ik studeerde Gezondheidswetenschappen aan de Universiteit van Maastricht en werk inmiddels al ruim 15 jaar in preventie en gezondheidsbevordering.

Maar juist daardoor begon ik mezelf iets af te vragen:

Hoe kan het dat zoveel vrouwen precies weten wat ze “zouden moeten doen”, maar toch steeds terugvallen in hetzelfde patroon?

De meeste vrouwen weten heus wel wat gezond eten is. Het probleem zit meestal niet in kennis.

Het zit in wat er gebeurt op moeilijke momenten. Op de momenten waarop eten troost wordt. Verdoving. Controle. Of simpelweg een manier om even niet te voelen wat er vanbinnen speelt.

Je kunt jezelf niet helen met alleen kennis. Maar ook niet met alleen bewustzijn. Je moet begrijpen wat er in je gebeurt én leren anders te handelen op het moment zelf.

Dat miste ik vaak in de reguliere aanpak. Er wordt óf gefocust op voeding en discipline, óf alleen op voelen en bewustwording. Terwijl echte verandering juist ontstaat wanneer je die twee samenbrengt.

Die zoektocht bracht me uiteindelijk ook bij lichaamswerk, spiritualiteit en holistische therapie. Daar leerde ik weer om opnieuw te leren luisteren naar mezelf. Naar mijn lichaam. Mijn emoties. Mijn intuïtie. Naar wat er onder het eetgedrag verborgen lag.

Want eten gaat nooit alleen over eten.

Het gaat over hoe je met jezelf omgaat op moeilijke momenten. Over oude patronen, overtuigingen en emoties die jarenlang zijn weggeduwd. Maar ook over de vraag: leef je eigenlijk een leven dat echt bij je past?

Vanuit die combinatie van wetenschap, innerlijk werk en praktijk ontstond mijn eigen methode: LA VIE.

Een aanpak waarin we niet vechten tegen eetgedrag, maar onderzoeken wat het gedrag je probeert te vertellen. Waarin innerlijk werk en praktische structuur samenkomen, zodat verandering niet alleen iets wordt wat je begrijpt maar ook iets wat je kunt leven.

La Vie en Vie betekent letterlijk 'het leven in het leven' en bevat ook een deel van mijn naam, Syl-vie. De naam verwijst naar mijn Franse roots en doet misschien denken aan La Vie en Rose: het leven door een roze bril. Zo is het leven meestal niet.

In ons dagelijks bestaan richten we ons vooral op de buitenkant: je werk, je rol, je planning, je verantwoordelijkheden. Toch zijn het de lagen daaronder die bepalen hoe je je voelt, reageert en kiest; ook in je eetgedrag. Hoe ga je om met dat stille, diepe deel van jezelf, terwijl je aan de buitenkant gewoon moet functioneren, zorgen, werken, doorgaan?

Met La Vie en Vie richt ik me precies op die binnenwereld. Niet om te fixen wat 'fout' is, maar om te begrijpen wat er in jou gebeurt en waarom je doet wat je doet. Zodat je niet langer hoeft te vechten tegen jezelf, maar zicht krijgt op wat je eetgedrag je probeert te vertellen.